فصل چهاردهم : باب‌هاى وديعه باب 1 امانى بودن و ديعه و رهن 1830 - ( 1 ) حلبى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « كسانى كه وديعه و سرمايه به آنها واگذار مىشود ، امين و مورد اعتماد شمرده شده‌اند و فرمود : هنگامى كه عاريه نزد عاريه گيرنده تلف شود ، ضامن آن نيست ؛ مگر آن‌كه عليه او شرط شده باشد . » و در حديث ديگرى افزوده شده است : « هرگاه عاريه گيرنده مسلمان باشد ، ضمانتى متوجه او نيست . » 1831 - ( 2 ) حلبى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « كسى كه وديعه و سرمايه به آنها واگذار مىشود ، امانت‌دار به شمار آمده‌اند . » و دربارهء شخصى كه ديگرى را اجير كرد و براى حفاظت از اجناسش گمارد ، ولى سارق به آن زد فرمود : « او امين به شمار آمده است . » 1832 - ( 3 ) حلبى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه دربارهء زرگر و صنعتگر فرمود : « هر چه از آنها سرقت شود و دليل روشنى از سوى آنان براى سرقت آن اقامه نشود ، پس ضامن كم و زياد آن هستند ولى اگر دليل روشنى آورد ، چيزى برعهدهء او نيست و اگر دليل نياورد و بيّنه اقامه نكرد و معتقد بود كه مدّعى ، خود ، آن را برده است ، ضامن آن است ؛ مگر آن‌كه براى سخن خود بيّنه داشته باشد . » در ادامهء اين حديث ، حديث پيشين ذكر شده است .